Մենք պայմանավորվեցինք,որ կհանդիպենք հաջորդ չորեքշաբթի,դասերից հետո։Իմ ուրախությունն ու շփոթմունքն ինձ խանգարեցին մտածել ու գոնե նրա հեռախոսահամարը վերցնել։Բայց ինչևէ՝ես վստահում եմ նրան։
Մինչև չորեքշաբթի ես բացարձակապես չապրեցի,ոչինչ չէր օգնում ցրվել ու ժամանակն արագ առաջ տալ։Եթե ես առաջ խնդրում էի,որ ժամանակը կանգ առնի,ապա հիմա աղերսում էի,որ օր առաջ շուտ անցնի։Ամենուր նա էր ու իր ջերմ հայացքը։
Ծանոթներս ասում էին,որ ես ինձ նման չեմ,նիհարել եկ ու էլ ավելի գեղեցկացել։Իսկապես սերը գեղեցկացնում է նույնիսկ ժայռի բերանում բուսնած մոլախոտին։Իսկ իմ սերը…իմ սերն իմ ապրելու միակ փափագն էր։
________________________________________________________
Վերջապես բաղձալի պահն էր։Զանգի հնչելուն պես ես ցատկեցի լսարանից ու խելագարի նման վազում էի հանդիպման վայր։Երբ մտա պուրակ,ուր պետք է հանդիպեինք,նկատեցի,որ քսան րոպե շուտ եմ եկել որոշված ժամանակից։
Հինգ րոպե…տաս րոպե…հանդիպման ժամանակ…ևս քսան րոպե(դե աղջիկ է,կարող է ուշանալ)…կես ժամ…մեկ ժամ(չէ,նա չկա)։Ինչու՞ պետք է գա,ես ուղղակի անծանոթ եմ,ով փչացրել է իր երկու հագուստները։Բայց նա,ախր նա խոստացել էր…Դեհ,ինչ արած,պետք է հաշտվել ու վերադառնալ տուն։Հեռախոսս զանգահարեց։Ջոնն էր.
-Հը՞ն,ախպերս,աղունիկդ եկա՞վ։
-Չէ։Ջոն,հետո կխոսենք։
-Աաա,ես ասում էի չէ՞։Ձանձրալի արարած։
-Ջոն,կատակելու տրամադրություն չունեմ,վերադառնում եմ տուն։
Վերջին բառիս հետ թփերի հակառակ կողմից անհանգիստ շնչառության ձայներ լսեցի,այնպիսին,ինչպիսին մարդն ունենում է,երբ վախենուկ կամ արտասվում է։
Որոշեցի ուշադրություն չդարձնել,ուղղակի վերադառնալ տուն,բայց…Չէ,չեմ կարող։
Քայլեցի թփի մյուս կողմը։Հեռվից նշմարվում էր փոքրիկ,քիչ ավելի մոտ երիտասարդի կազմվածք,մի քիչ էլ մոտ…Անեն է՝գլուխը գրկած ձեռքերի մեջ ու նստած խոնավ սաղարթի վրա։Լալի՞ս է,թե՞ թաքնվել է ինձնից։
-Անե՞։
Առանց գլուխը բարձրացնելու հնչեց սառը պատասխանը.
-Գնացե՛ք,խնդրում եմ։
-Անե՛,ի՞նչ է պատահել։ Ինչպե՞ս կարող եմ գնալ ու քեզ մենակ թողնել։
-Ես ի վիճակի չեմ կարամել համտեսել,ներեցեք,մեկ ուրիշ անգամ։
-Լավ,չենք համտեսի,բայց խնդրում եմ՝հանգստացեք ու պատմեք՝ի՞նչ է պատահել։
Երկար լռություն տիրեց....
-Կտանե՞ք ինձ հեռու այստեղից։
Հարցն ինձ անակնկալի բերեց։
-Ու՞ր։
-Այնտեղ,ուր ոչ ոք չկա…
Մինչև չորեքշաբթի ես բացարձակապես չապրեցի,ոչինչ չէր օգնում ցրվել ու ժամանակն արագ առաջ տալ։Եթե ես առաջ խնդրում էի,որ ժամանակը կանգ առնի,ապա հիմա աղերսում էի,որ օր առաջ շուտ անցնի։Ամենուր նա էր ու իր ջերմ հայացքը։
Ծանոթներս ասում էին,որ ես ինձ նման չեմ,նիհարել եկ ու էլ ավելի գեղեցկացել։Իսկապես սերը գեղեցկացնում է նույնիսկ ժայռի բերանում բուսնած մոլախոտին։Իսկ իմ սերը…իմ սերն իմ ապրելու միակ փափագն էր։
________________________________________________________
Վերջապես բաղձալի պահն էր։Զանգի հնչելուն պես ես ցատկեցի լսարանից ու խելագարի նման վազում էի հանդիպման վայր։Երբ մտա պուրակ,ուր պետք է հանդիպեինք,նկատեցի,որ քսան րոպե շուտ եմ եկել որոշված ժամանակից։
Հինգ րոպե…տաս րոպե…հանդիպման ժամանակ…ևս քսան րոպե(դե աղջիկ է,կարող է ուշանալ)…կես ժամ…մեկ ժամ(չէ,նա չկա)։Ինչու՞ պետք է գա,ես ուղղակի անծանոթ եմ,ով փչացրել է իր երկու հագուստները։Բայց նա,ախր նա խոստացել էր…Դեհ,ինչ արած,պետք է հաշտվել ու վերադառնալ տուն։Հեռախոսս զանգահարեց։Ջոնն էր.
-Հը՞ն,ախպերս,աղունիկդ եկա՞վ։
-Չէ։Ջոն,հետո կխոսենք։
-Աաա,ես ասում էի չէ՞։Ձանձրալի արարած։
-Ջոն,կատակելու տրամադրություն չունեմ,վերադառնում եմ տուն։
Վերջին բառիս հետ թփերի հակառակ կողմից անհանգիստ շնչառության ձայներ լսեցի,այնպիսին,ինչպիսին մարդն ունենում է,երբ վախենուկ կամ արտասվում է։
Որոշեցի ուշադրություն չդարձնել,ուղղակի վերադառնալ տուն,բայց…Չէ,չեմ կարող։
Քայլեցի թփի մյուս կողմը։Հեռվից նշմարվում էր փոքրիկ,քիչ ավելի մոտ երիտասարդի կազմվածք,մի քիչ էլ մոտ…Անեն է՝գլուխը գրկած ձեռքերի մեջ ու նստած խոնավ սաղարթի վրա։Լալի՞ս է,թե՞ թաքնվել է ինձնից։
-Անե՞։
Առանց գլուխը բարձրացնելու հնչեց սառը պատասխանը.
-Գնացե՛ք,խնդրում եմ։
-Անե՛,ի՞նչ է պատահել։ Ինչպե՞ս կարող եմ գնալ ու քեզ մենակ թողնել։
-Ես ի վիճակի չեմ կարամել համտեսել,ներեցեք,մեկ ուրիշ անգամ։
-Լավ,չենք համտեսի,բայց խնդրում եմ՝հանգստացեք ու պատմեք՝ի՞նչ է պատահել։
Երկար լռություն տիրեց....
-Կտանե՞ք ինձ հեռու այստեղից։
Հարցն ինձ անակնկալի բերեց։
-Ու՞ր։
-Այնտեղ,ուր ոչ ոք չկա…
