Մի բան հասկացա,բայց արդեն ուշ էր,ուշ էր ինձ համար։Միշտ մտածել եմ,որ ժամանակս ճիշտ մարդկանց համար եմ ծախսում,բայց վերջերս ուղղակի ետ նայելով՝հասկացա,որ չէ՛,սխալվել եմ։
Սխալվել եմ այնպիսի հարցերում,որոնք ինձ համար անսխալական էին.իմ հարցերում եմ սխալվել։
Ինչքա՜ն վստահեցի,ներեցի,սպասեցի ու խենթի պես սրտիս մեջ սիրեցի նրանց,ում ի վերուստ տրված էր՝չսիրել։
Նայում եմ էլի ետ,ինչու՞,մի՞թե կեղծ էր։Բոլորը զարմանում են իմ չկարողանալու վրա,բայց չեն նկատում խնդրի մեծությունը։
Նայում եմ շուրջս։Դատարկվեց,մի պահ էր,կար ու էլ չկա։
Նայում եմ.միայն ես էի պայքարում փրկելու այն,ինչ վաղուց գոյություն չունի։
Ատե՞լ։Չէ,ես չեմ կարողանում։Ես միայն կարողանում եմ ոչինչ չզգալ,ոչինչ։
Երբեմն-երբեմն ինձ թվում է,թե օրերից մի օր ես էլ ոչինչ չեմ զգալու ու դա ինձ ցավեցնում է։
Մարդիկ չգնահատեցին այն,ինչ ես էի նրանց համար անում,բայց միշտ շեշտում են՝գնահատի՛ր իմը։
Իմ ընթերցող,երբեք չչարանաս,նույնիսկ եթե թվա,թե ամեն ինչ վերջացած է քեզ համար,չչարանաս։
Երկրագունդը կլոր է,էլի հայտնվելու ես երջանկության դարավադներում,էլի մենակության դուռն ես թակելու,միգուցեև սիրես ու չսիրվես,բայց չչարանաս։Մի կորցրու այն արժանիքդ,որի համար քեզ գնահատում ու սիրում են կամ էլ ուղղակի տարբերվում ես տապանաքարային մասսայից։
Ուշադիր նայել ե՞ս ճանապարհի եզերքին։Ես միշտ մարդուն նրա հետ եմ համեմատում.գարնանը պատված է ծաղիկներով,հազար ու մի գույներով,հենց գալիս է ամառը,ահա,այրվում է իր գեղեցկության ճիրաններում,աշնանը՝ստանում նոր,յուրահատուկ գույներ,իսկ ձմռանը…ի՞նչ է լինում ձմռանը.ամեն ինչ պատված է սպիտակով։
Երբ գալիս է գարունը,մենք սկսում ենք ապրել,շնչել ու սիրել։Սիրել կամենում են նաև նրանք,ովքեր մինչ այդ տեսել էին<<տեղատարափ անձրևներ>>,<<հզոր կարկուտներ>> ու <<սպիտակ ձյուներ>>։
Ամառ է,իսկ մեր հոգին ճախրում է՝չգիտես էլ՝ուր,չգիտես էլ՝ինչպես։Մեզ այցելում է սիրահարության խորությունը.ապրելու պապակն ու փափագը։Ու սրտերին հանկարծ իջնում է աշուն։
Աշուն է,շուրջդ ոչ ոք չկա։Կա միայն միայնությունն ու տառապանքը,հուշեր,որոնք աքցանով ու բահով անգամ չես կարող տեղաշարժել,թմրել են ու մնացել կոկորդիդ։Ամեն քար ու թուփ,ամեն արահետ քեզ մի բան են հուշում.նրանք հիշեցնում են այն օրերը,որտեղ շատ բան էիր պահ տվել։Ու սկսում է էտապային մի դառը շրջան.մոռացում։
Եկավ ձմեռը։Տաք թեյն ու վառարանային վառ կրակը հուշում են,որ ժամանակն է մտորելու,իմի բերելու այն,ինչ կատարվել է քեզ հետ՝հաճախ որոշ դրվագներ անցնելով կամ էլ ուղղակի պահելով հետագա մտորման համար։Մրսում ես ու դրան չի օգնի ոչ մի հաստ բաճկոն,ոչ էլ վերջին ժամանակների ամենատաք վերարկուն,չի փրկի նույնիսկ տաք թեյն ու վառարանային կրակը։Ներսումդ քամի է,չնայած դրսում մարմանդ տեղում է ձյունը՝մաքրելով ու թաղելով մոռացումիդ թփերն ու արահետները,իսկ ներսիդ ցրտությունը հուշում է,որ դատարկվում ես,դատարկվում ես փողոցների նման,որոնք ձմռանը դժվարանցանելի կամ անանցանելի են։Տիրեց միայնություն ու որքան էլ փորձես լցնել ջերմությամբ ու նորությամբ,չի լցվելու երբեք։Նման է նոր առած հեռուստացույցի.պատկերն ուրիշ է,ալիքները՝նույնը։Մարդու կյանքն էլ հեռակառավարման վահանակ է,փոփոխվում է,բայց չի փոխում բնույթը։
Ամեն ինչ մոռանում ենք միայնության ու դատարկության մեջ ու չենք հիշելու այս միայնությունը,ուղղակի դատարկվում ենք։
Տված խոստումներն էլ մի օր վերջաբան են ունենալու,որովհետև դատարկված են,ազատված են կատարվելուց։Մենք դատարկում ենք այն,ինչը երբեք չէինք ցանկանա դատարկել ու նկատում ենք մի օրինաչափություն.կրկնություն է։
Իսկ արահետների բուսնած մոլախոտերն ու երփներանգ ծաղիկները գիտեին դա շատ վաղուց,նրանց սերմերի բերանի աղոթքն է դա,իսկ մարդը գիտե՞ք՝ի՞նչ է աղոթում։Ասեմ.
-Աստված իմ,խնդրում եմ,թող երբեք ուշ չլինի.
Իսկ ինձ համար ուշ է,նոր եմ հասկացել
