Դու էլի այստեղ ես՝իմ հուշերում,իմ մեջ։Ու թե եկել ես՞նստի՛ր,ուղղակի կանգնած ես մի տեսակ ինձ անհարմար եմ զգում։Բայց դիմացս չնստես,ես վախենում են քո աչքերից ու նրանց սառնությունից։Զինվորականի համազգեստդ շատ է սազում։Դեմքդ էլ ավելի է լրջացել(կարոտել էի)։Կբողոքես,որ հուշ ես,բայց չգիտե՞ս,որ հենց հուշերին են կարոտում։Չժպտա՛ս,ես էլի կսիրահարվեմ ժպիտիդ։Տխուր եմ… Գիտե՞ս,չէ՞՝ես միայն տխրում եմ այն ժամանակ,երբ հիշում եմ քեզ հետ կապված երջանիկ հիշողությունները։Դրանք ինձ ցավեցնում են։Ոչինչ չի փոխվել։Դու էլ ես նույնը,միայն աչքերիդ սառնությունից հոգիս է մրսում։Իսկ առաջ…Առաջ նրանք միայն փայլում էին ինձ տեսնելիս,տեսնում,տեսնում էին միայն ինձ,իսկ այսօ՞ր…Այսօր էլ,վաղն էլ նրանք կսկսեն փայլել ուրիշի համար։
Անցավ մեկ ամիս… 😞😞😞
Անցավ մեկ ամիս… 😞😞😞
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.