Վերջապես զանգը հնչեց։Դասամիջոց ու ուսանողական ճաշարանից օգտվելու իսկական ժամանակ։Ես հոգնել եմ։Որերրորդ օրն է,որ չեմ քնում,արդեն չեմ հիշում։
-Ընկերս,սպասե՞մ,թե՞ գնամ։
-Թող ծրարս հավաքեմ,միասին կիջնենք։
-Ասում են մեր <<Լեզվաբանները>> շատ սիրուն են,ի՞նչ կասես,չիջնե՞նք հետազոտության։
-Ջոն,էլի սկսե՞ցիր։
-Դե լա՜վ,գոնե ընկերակցիր։Թե՞ Անեիդ հավատարիմ ես մնում։
-Այդպիսի բան չկա։Հիմար-հիմար մի խոսիր։
-Ուրեմն պատճառը ո՞րն է,որ չես ուզում գալ։
-Կգամ։
Ես հույսս կորցրել էի։Արդեն անցել է ուղիղ չորս ամիս,բայց այդ աղջիկը չկա ու չկա։Իսկ ես հիմարի պես սպասում եմ նրան։Միգու՞ցե ժամանակն է նրան մոռանալու։Ամեն դեպքում որոշեցի ընկերոջս հետ գնալ։
Ուսանողական ճաշարանը ինչպես միշտ լիքն էր երթուղայինների նման։Եթե ասեղ գցեիր,ասեղդ կմնար օդում։Ջոնն իր բնավորության համաձայն բոլորին հրելով առաջացավ ու քանի որ գեղեցիկ էր և՛ լեզվով,և՛ դիմագծերով ու խոհարարուհու <<ապագա փեսան>> էր,իր պատվերներն ամենաառաջինն էին ընդունվում։Իսկ սեղան զբաղեցնելը թողնվում էր ինձ,որը պատվեր ընդունելուն չէր զիջում իր դժվարությամբ։Այս անգամ էլ ազատ սեղան չկար ու ես պիտի էլի ինչ-որ մեկին <<բարեխոսեի>>՝սեղանը իըար հետ կիսելու համար։Մոտեցա առաջին սեղանին,մերժում ստացա,երկրորդին,էլի մերժում,երրորդին,չորրորդին…չէ՛,երևի այս անգամ մենք կանգնած ճաշենք։Ջոնը եկավ գազազած աչքերով։Մինչև տեղ հասնելն արդեն գիտեի՝ինչ է ասելու։Երբ տեղ հասավ,միասին կրկնեցին ու ծիծաղեցինք։
-Դե լավ,արագացրու,կեր,որ գնանք <<Լեզվականների>>մոտ։Էսօր մագնիսական դաշտս ավելի ուժեղ է։
-Ջո՞ն,այ Ջո՞ն։
-Հը՞ն,ախպերս։
-Հենց մեծացար,քեզ համար տուն եմ առնելու։
-Ուրեմն ես անտուն մնացի։
-Ինչի՞։
-Ես քեզնից շուտ եմ մեռնելու,բայց երիտասարդ։
Ջոնն իմ ամենամոտ ընկերն է։Իրար գիտենք դեռ այն իրերից,երբ ընտանիքով տեղափոխվեցին մեզ մոտ՝Քոլն։Ես նրան գտա աղբամանի մոտ լացելիս։Իսկ նրան տան ուղությամբ սպանված մարդիկ էին ու շատ արյուն։Նրա ծնողներն էին։Նրան սպանել էին Ջոնի աչքերի առաջ։Հայրը նարկոմանիայի գործով էր զբաղվում։Երևի դրա համար էլ սպանեցին։Ես այդ ժամանակ նրա պես յոթ տարեկան էի,բայց այդ պատկերն աչքերիս առջև է մինչև այսօր։Նրան տարան մանկատուն։Իսկ ես նոպաների մեջ էի։Հետո հկոմայի մեջ էի։Իսկ երբ արթնացա,առաջին բառս նրա անունն էր՝Ջոն։Ես միայն դա էի հասցրել իմանալ նրանից։
-Մամ,Ջոնն իմ կարիքն ունի,խնդրում եմ՝գտեք նրան։
Հայր ու մայրս սկսեցի որոնումները։Մեկ ամիս հետո նրան գտան մանկատներից մեկում՝փակված իր մեջ։Ասում էին,որ այսքան ժամանամ նա ոչինչ չի կերել ու ոչ մի բառ չի ասել,միայն երազում զառանցելիս երկու անուն է կրկնում՝Ժանե,Ռեն։
Ծնողներս որդեգրեցին նրան։Երբ բերեցին ինձ մոտ,նա վազելով փարվեց ինձ ու մենք երկուսով սկսեցինք լացել…հետո խաղալ,հետո կռվել,դպրոցում սովորել,հասանք մինչև համալսարան։Ծնողներս իրենց երեխայի պես սիրեցին ու ընդունեցին նրան։Աստիճանաբար անցյալում մնաց նրա մղձավանջները։Ու նա դարձավ իմ միակ եղբայր-ընկերը։
-Դե ի՞նչ,գնա՞նք։
-Բայց ես…
Ես շրջվեցի արագ,իսկ ձեռքիս հյութն ինձնից արագ։Թափվեց։Թափվեց աղջկա վրա։Ես վախից աչքերս փակել էի,սպասում էի քննադատության,բայց…լռությո՞ւն։Աղջիկ ու լռությու՞ն։Բացեցի աչքերս։Անհավանական է։Անե՞
-Ընկերս,սպասե՞մ,թե՞ գնամ։
-Թող ծրարս հավաքեմ,միասին կիջնենք։
-Ասում են մեր <<Լեզվաբանները>> շատ սիրուն են,ի՞նչ կասես,չիջնե՞նք հետազոտության։
-Ջոն,էլի սկսե՞ցիր։
-Դե լա՜վ,գոնե ընկերակցիր։Թե՞ Անեիդ հավատարիմ ես մնում։
-Այդպիսի բան չկա։Հիմար-հիմար մի խոսիր։
-Ուրեմն պատճառը ո՞րն է,որ չես ուզում գալ։
-Կգամ։
Ես հույսս կորցրել էի։Արդեն անցել է ուղիղ չորս ամիս,բայց այդ աղջիկը չկա ու չկա։Իսկ ես հիմարի պես սպասում եմ նրան։Միգու՞ցե ժամանակն է նրան մոռանալու։Ամեն դեպքում որոշեցի ընկերոջս հետ գնալ։
Ուսանողական ճաշարանը ինչպես միշտ լիքն էր երթուղայինների նման։Եթե ասեղ գցեիր,ասեղդ կմնար օդում։Ջոնն իր բնավորության համաձայն բոլորին հրելով առաջացավ ու քանի որ գեղեցիկ էր և՛ լեզվով,և՛ դիմագծերով ու խոհարարուհու <<ապագա փեսան>> էր,իր պատվերներն ամենաառաջինն էին ընդունվում։Իսկ սեղան զբաղեցնելը թողնվում էր ինձ,որը պատվեր ընդունելուն չէր զիջում իր դժվարությամբ։Այս անգամ էլ ազատ սեղան չկար ու ես պիտի էլի ինչ-որ մեկին <<բարեխոսեի>>՝սեղանը իըար հետ կիսելու համար։Մոտեցա առաջին սեղանին,մերժում ստացա,երկրորդին,էլի մերժում,երրորդին,չորրորդին…չէ՛,երևի այս անգամ մենք կանգնած ճաշենք։Ջոնը եկավ գազազած աչքերով։Մինչև տեղ հասնելն արդեն գիտեի՝ինչ է ասելու։Երբ տեղ հասավ,միասին կրկնեցին ու ծիծաղեցինք։
-Դե լավ,արագացրու,կեր,որ գնանք <<Լեզվականների>>մոտ։Էսօր մագնիսական դաշտս ավելի ուժեղ է։
-Ջո՞ն,այ Ջո՞ն։
-Հը՞ն,ախպերս։
-Հենց մեծացար,քեզ համար տուն եմ առնելու։
-Ուրեմն ես անտուն մնացի։
-Ինչի՞։
-Ես քեզնից շուտ եմ մեռնելու,բայց երիտասարդ։
Ջոնն իմ ամենամոտ ընկերն է։Իրար գիտենք դեռ այն իրերից,երբ ընտանիքով տեղափոխվեցին մեզ մոտ՝Քոլն։Ես նրան գտա աղբամանի մոտ լացելիս։Իսկ նրան տան ուղությամբ սպանված մարդիկ էին ու շատ արյուն։Նրա ծնողներն էին։Նրան սպանել էին Ջոնի աչքերի առաջ։Հայրը նարկոմանիայի գործով էր զբաղվում։Երևի դրա համար էլ սպանեցին։Ես այդ ժամանակ նրա պես յոթ տարեկան էի,բայց այդ պատկերն աչքերիս առջև է մինչև այսօր։Նրան տարան մանկատուն։Իսկ ես նոպաների մեջ էի։Հետո հկոմայի մեջ էի։Իսկ երբ արթնացա,առաջին բառս նրա անունն էր՝Ջոն։Ես միայն դա էի հասցրել իմանալ նրանից։
-Մամ,Ջոնն իմ կարիքն ունի,խնդրում եմ՝գտեք նրան։
Հայր ու մայրս սկսեցի որոնումները։Մեկ ամիս հետո նրան գտան մանկատներից մեկում՝փակված իր մեջ։Ասում էին,որ այսքան ժամանամ նա ոչինչ չի կերել ու ոչ մի բառ չի ասել,միայն երազում զառանցելիս երկու անուն է կրկնում՝Ժանե,Ռեն։
Ծնողներս որդեգրեցին նրան։Երբ բերեցին ինձ մոտ,նա վազելով փարվեց ինձ ու մենք երկուսով սկսեցինք լացել…հետո խաղալ,հետո կռվել,դպրոցում սովորել,հասանք մինչև համալսարան։Ծնողներս իրենց երեխայի պես սիրեցին ու ընդունեցին նրան։Աստիճանաբար անցյալում մնաց նրա մղձավանջները։Ու նա դարձավ իմ միակ եղբայր-ընկերը։
-Դե ի՞նչ,գնա՞նք։
-Բայց ես…
Ես շրջվեցի արագ,իսկ ձեռքիս հյութն ինձնից արագ։Թափվեց։Թափվեց աղջկա վրա։Ես վախից աչքերս փակել էի,սպասում էի քննադատության,բայց…լռությո՞ւն։Աղջիկ ու լռությու՞ն։Բացեցի աչքերս։Անհավանական է։Անե՞
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.