Ես նորից սիրահարվեցի նրան։Բաց դեղին զգեստն ու թեթև,ալեխառն մազերը,անբիծ ու պարզ ժպիտը,աչքերի հանդարտ հայացքը,նուրբ մատները…Ամեն ինչ կարծես գծագրած լիներ քանոնի օգնությամբ.ոչ մի ավելորդություն։
Նա լուռ մաքրում էր <<ավերակս>>,իսկ ես շփոթահար նայում էի նրան։Սրտիս մեջ անծանոթ զգացում կար,այնպիսին,ինչպիսին երբեք չեմ զգացել։Ձեռքիս թեթևակի հարվածներ էի զգում,բայց կատարյալ նիրվանայից դուրս գալ չէի ուզում,անտեսում էի հարվածները,մինչև սթափեցնող ձայնը <<օգնության հասավ>>։
-Ռե՜ն,միգուցե օգնես աղջկան։
Ես ավելի այլալվեցի,նման էի ամռան շոգերում հասունացած բազուկի։Ձեռքս արագ տարա գրպանս,փնտրում էի թաշկինակս,սակայն չէի գտնում։Ջոնն առաջ նետվեց,սիրալիր հանես ծոցագրպանից թաշկինակն ու պարզեց Անեին։Օրիորդը մեղմ ժպտած,թեթև շնորհակալություն հայտնեց ու սկսեց եռանդով մաքրել կուտակվածը։Ես կյանքիս մեջ առաջին անգամ ատեցի Ջոնին,որը հետագայում ինձ տանջեց օրեր ու տարիներ։
-Կներեք անփութության համար,-երկար լռությունը խախտեցի ես՝մտածելով,որ այս անգամ էլ կկորցնեմ նրան ու վտանգ կար,որ ընդմիշտ։
-Ամեն ինչ կարգին է,բոլորիս հետ էլ կարող է պատահել,մի վշտացեք։
-Բայց այս էլ երկրորդ անգամ։
-Փաստորեն <<Կարամե՞լը>>։
-Ճիշտ և ճիշտ,<<Կարամելը>>։
-Դուք երևի չեք հավանում իմ զգեստները,-ժպտալով ասաց նա։
-Չէ,ի՞նչ եք խոսում։Ընդհակառակը,կարող եմ պնդել,որ Դուք նկատելի եք ներկաներիս բոլորի մեջ,իսկ Ձեր հագուստը Ձեզ արտակարգ սազում է։
-Շնորհակալ եմ,բայց երևի հենց դրա պատճառով էլ թափեցիք ինձ վրա։
-Ոչ։Ճակատագրի թեթև ձեռքով ես դարձա կանացի շորերի <<մեղսունակը>>։Բայց եթե հնարավորություն լիներ,կշտկեի վրիպակը։
-Ամեն ինչ նորմալ է։Կյանքն առանց շտկումների էլ հոյակապ է,ճի՞շտ չեմ։
-Բայց չի կարելի թողնել առանց շտկելու։Հիշու՞մ եք՝ես Ձեզ կարամել պետք է հյուրասիրեի։Հարմար առի՞թ չէ։
Նա փոքրիկ ժպտաց ու երկար համոզումներից հետո համաձայնվեց ինձ հետ կարամել համտեսելու գնալ,բայց ոչ այսօր։
Պատկերը հետաձգվեց։Ես երջանիկ եմ…
Նա լուռ մաքրում էր <<ավերակս>>,իսկ ես շփոթահար նայում էի նրան։Սրտիս մեջ անծանոթ զգացում կար,այնպիսին,ինչպիսին երբեք չեմ զգացել։Ձեռքիս թեթևակի հարվածներ էի զգում,բայց կատարյալ նիրվանայից դուրս գալ չէի ուզում,անտեսում էի հարվածները,մինչև սթափեցնող ձայնը <<օգնության հասավ>>։
-Ռե՜ն,միգուցե օգնես աղջկան։
Ես ավելի այլալվեցի,նման էի ամռան շոգերում հասունացած բազուկի։Ձեռքս արագ տարա գրպանս,փնտրում էի թաշկինակս,սակայն չէի գտնում։Ջոնն առաջ նետվեց,սիրալիր հանես ծոցագրպանից թաշկինակն ու պարզեց Անեին։Օրիորդը մեղմ ժպտած,թեթև շնորհակալություն հայտնեց ու սկսեց եռանդով մաքրել կուտակվածը։Ես կյանքիս մեջ առաջին անգամ ատեցի Ջոնին,որը հետագայում ինձ տանջեց օրեր ու տարիներ։
-Կներեք անփութության համար,-երկար լռությունը խախտեցի ես՝մտածելով,որ այս անգամ էլ կկորցնեմ նրան ու վտանգ կար,որ ընդմիշտ։
-Ամեն ինչ կարգին է,բոլորիս հետ էլ կարող է պատահել,մի վշտացեք։
-Բայց այս էլ երկրորդ անգամ։
-Փաստորեն <<Կարամե՞լը>>։
-Ճիշտ և ճիշտ,<<Կարամելը>>։
-Դուք երևի չեք հավանում իմ զգեստները,-ժպտալով ասաց նա։
-Չէ,ի՞նչ եք խոսում։Ընդհակառակը,կարող եմ պնդել,որ Դուք նկատելի եք ներկաներիս բոլորի մեջ,իսկ Ձեր հագուստը Ձեզ արտակարգ սազում է։
-Շնորհակալ եմ,բայց երևի հենց դրա պատճառով էլ թափեցիք ինձ վրա։
-Ոչ։Ճակատագրի թեթև ձեռքով ես դարձա կանացի շորերի <<մեղսունակը>>։Բայց եթե հնարավորություն լիներ,կշտկեի վրիպակը։
-Ամեն ինչ նորմալ է։Կյանքն առանց շտկումների էլ հոյակապ է,ճի՞շտ չեմ։
-Բայց չի կարելի թողնել առանց շտկելու։Հիշու՞մ եք՝ես Ձեզ կարամել պետք է հյուրասիրեի։Հարմար առի՞թ չէ։
Նա փոքրիկ ժպտաց ու երկար համոզումներից հետո համաձայնվեց ինձ հետ կարամել համտեսելու գնալ,բայց ոչ այսօր։
Պատկերը հետաձգվեց։Ես երջանիկ եմ…
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.