Անեի հետ նստեցինք մեքենաս ու սլացանք անորոշություն։ Անեն ամբողջ ճանապարհին լուռ էր, միայն երբեմն_երբեմն հոգոց էր հանում, մատներով սրբում չորացող արցունքները։ Ճանապարհի եզրին մի գեղեցիկ այգի էր ձգվում, արգելակեցի հենց դրա կողքին։ Անեն չէր իջնում։ Հայացքը հառել էր հորիզոնին, ոչինչ չէր խոսում։ Տեսա, որ տխրությունը գնալով հարազատանում է, որոշեցի երգել.
-Երբ աչքերը մեր տխրում են, պիտի խավարը ցրենք, երբ ձեռքերը մեր սառում են՝ իրար ամուր գրկենք, երբ երկինքը կմթագնի՝ լուսինը վառենք ու աստղերի կողքին արևամուտը տոնենք։
Անեն հանկարծակիի եկավ, նայեց ինձ, զգում էի, որ ծիծաղը ուժով թաքցնում է.
_Եթե ուզում ես ծիծաղել, ծիծաղիր, ոչ ոք քեզ չի լսում այստեղ։
_Ռե՛ն, ի՞նչ ես գտել իմ մեջ, որ անընդհատ փորձում ես հանդիպել ինձ։
_Եթե դուրս գաս մեքենայից ու ինձ հետ գաս, խոստանում եմ, որ կպատասխանեմ։
Անեն չհակառակվեց, իջավ մեքենայից, և քանի որ անասելի թույլ էր, նրան պարզեցի ձեռքս, որպեսզի հենվի և միասին քայլենք։Մի քիչ խորհելուց հետո բռնեց ձեռքս.
_Դու բարի սիրտ ունես,_ ասաց նա։
_Ինչի՞ց ենթադրեցիր։
_Ասում են, որ մարդիկ, ովքեր սառը ձեռքեր ունեն, նրանց սիրտն է տաք։
_Բայց ես համաձայն չեմ։
_Ինչու՞։
_Որովհետև քո ձեռքերը շա՜տ տաք են սրտիդ նման։
Անեն ծիծաղեց։ Ես նորից սիրահարվեցի։
Այգին, որտեղ զբոսնում էինք, մոռացված վայր էր։ Դա զգացվում էր նստարանների հնությունից, չխնամված ցայտաղբյուրից, չմշակված ծառուղուց։ Բայց քանի որ վայրի բնության ժպիտը անցել էր այգով, այն աննկարագրելի գեղեցիկ էր իր
անկոկիկության մեջ։
_Հիանալի է, չէ՞, այգին։
_Ներդաշնակ է։
_Սիրու՞մ ես աշունը։
_Ո՛չ։
_Ինչու՞։
_Մայրս աշնանն է մահացել։
_Օ՜հ, կներես։
_Ամեն ինչ նորմալ է։
_Մի հարց կարո՞ղ եմ տալ։
_Ասա։
_Ինչու՞ էիր լացում։
_Որովհետև աշխարհում ոչինչ ինձ համար չէ ստեղծված։ Մայրս, ով պիտի ինձ համար մեծ հենասյուն լիներ, լքել է ինձ, իսկ հայրս, հայրս ամուսնանում է նրա մահվան օրը... Հրաշալի չէ՞
-Երբ աչքերը մեր տխրում են, պիտի խավարը ցրենք, երբ ձեռքերը մեր սառում են՝ իրար ամուր գրկենք, երբ երկինքը կմթագնի՝ լուսինը վառենք ու աստղերի կողքին արևամուտը տոնենք։
Անեն հանկարծակիի եկավ, նայեց ինձ, զգում էի, որ ծիծաղը ուժով թաքցնում է.
_Եթե ուզում ես ծիծաղել, ծիծաղիր, ոչ ոք քեզ չի լսում այստեղ։
_Ռե՛ն, ի՞նչ ես գտել իմ մեջ, որ անընդհատ փորձում ես հանդիպել ինձ։
_Եթե դուրս գաս մեքենայից ու ինձ հետ գաս, խոստանում եմ, որ կպատասխանեմ։
Անեն չհակառակվեց, իջավ մեքենայից, և քանի որ անասելի թույլ էր, նրան պարզեցի ձեռքս, որպեսզի հենվի և միասին քայլենք։Մի քիչ խորհելուց հետո բռնեց ձեռքս.
_Դու բարի սիրտ ունես,_ ասաց նա։
_Ինչի՞ց ենթադրեցիր։
_Ասում են, որ մարդիկ, ովքեր սառը ձեռքեր ունեն, նրանց սիրտն է տաք։
_Բայց ես համաձայն չեմ։
_Ինչու՞։
_Որովհետև քո ձեռքերը շա՜տ տաք են սրտիդ նման։
Անեն ծիծաղեց։ Ես նորից սիրահարվեցի։
Այգին, որտեղ զբոսնում էինք, մոռացված վայր էր։ Դա զգացվում էր նստարանների հնությունից, չխնամված ցայտաղբյուրից, չմշակված ծառուղուց։ Բայց քանի որ վայրի բնության ժպիտը անցել էր այգով, այն աննկարագրելի գեղեցիկ էր իր
անկոկիկության մեջ։
_Հիանալի է, չէ՞, այգին։
_Ներդաշնակ է։
_Սիրու՞մ ես աշունը։
_Ո՛չ։
_Ինչու՞։
_Մայրս աշնանն է մահացել։
_Օ՜հ, կներես։
_Ամեն ինչ նորմալ է։
_Մի հարց կարո՞ղ եմ տալ։
_Ասա։
_Ինչու՞ էիր լացում։
_Որովհետև աշխարհում ոչինչ ինձ համար չէ ստեղծված։ Մայրս, ով պիտի ինձ համար մեծ հենասյուն լիներ, լքել է ինձ, իսկ հայրս, հայրս ամուսնանում է նրա մահվան օրը... Հրաշալի չէ՞
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.