Իգլեսիասը կոկորդ է պատռում Մարկո Անտոնիոյի հետ...Եղանակն այնքան էլ բարենպաստ չէ զբոսնելու,մի համով բան պատրաստելու,գունավոր շորեր հագնելու համար,իսկական քնելու եղանակ է։Նույնիսկ քամի էլ չկա...
Արդեն պառկել էի,երբ նկատեցի,որ հեռախոսիս անընդհատ հաղորդագրություններ են գալիս։Մեկ մտածեցի չպատասխանել,աչքերս փակել ու էլի երազել,մեկ էլ բա որ կարևոր բան լինի...
Ամեն դեպքում վերցրի հեռախոսս ու սկսեցի կարդալ.
-Բարև...
-Որքան ես փոխվել...
-Գիտես չէ՞,վերջին անգամ,երբ քեզ տեսել եմ,անվադողերով խաղի ժամանակն էր,չորս տարի առաջ...
-Հնարավոր է,որ ինձ չես էլ հիշում...
-Ուզում եմ ասել,որ եթե ցանկություն ունես հին բարեկամիդ տեսնելու համար,պատասխանիր հաղորդագրություններիս...
Այսքանով հաղորդագրություն գրելու հնարավորությունը սպառվել էր և հնարավոր կլիներ միայն իմ թույլտվությունից հետո։
Վերջին հաղորդագրությունից անցել է մոտ մեկ շաբաթ,ես լրիվ մոռացել էի դրա մասին։
-Ալո՞,Անե՞։
-Հա,հորքուր ջան։
-Ո՞նց ես,իմ աղջիկ։
-Դոլլարի կուրսի նման լավ,դու՞
-Ես էլ ռուբլու նման։Լավ նորություն ունեմ,Կարենենք Ամերիկայից գալիս են։
-Էդ ովքե՞ր են,հորքու՛ր։
-Չե՞ս հիշում,մանկությանդ ամենամոտ ընկերն էր,Անչկա՛։
-Հա՜,հիշեցի Արամիկենք։
-Հա,հա,հենց իրենք։
-Բա ես ի՞նչ կապ ունեմ։
-Մեր տուն կգան,հետո կգնան մարզ։
-Է՜,Լյուդմիլչկա,ես փաս,ես չկամ։
-Լավ,դե եթե ուզենաս,կմիանաս։
Հորաքրոջս անգիր գիտեմ,եթե զանգել է ինձ,ուրեմն ամեն ձև տանելու է հանդիպման։
Ես չէի էլ սխալվում։Հաջորդ առավոտյան հորաքույրս,իբրև թե պատահմամբ դրամապանակն ինձ մոտ էր թողել,խնդրեց տանել նրան,և քանի որ եղբայրս հակառակվեց ու չտարավ,ստիպված ամեն ինչ մնաց իմ ուսերին։Արագ պատրաստվեցի ու գնացի հորաքրոջս տուն,ուր արդեն Արամենց ընտանիքը կազմ-պատրաստ ինձ էր սպասում...
Շարունակելի
Արդեն պառկել էի,երբ նկատեցի,որ հեռախոսիս անընդհատ հաղորդագրություններ են գալիս։Մեկ մտածեցի չպատասխանել,աչքերս փակել ու էլի երազել,մեկ էլ բա որ կարևոր բան լինի...
Ամեն դեպքում վերցրի հեռախոսս ու սկսեցի կարդալ.
-Բարև...
-Որքան ես փոխվել...
-Գիտես չէ՞,վերջին անգամ,երբ քեզ տեսել եմ,անվադողերով խաղի ժամանակն էր,չորս տարի առաջ...
-Հնարավոր է,որ ինձ չես էլ հիշում...
-Ուզում եմ ասել,որ եթե ցանկություն ունես հին բարեկամիդ տեսնելու համար,պատասխանիր հաղորդագրություններիս...
Այսքանով հաղորդագրություն գրելու հնարավորությունը սպառվել էր և հնարավոր կլիներ միայն իմ թույլտվությունից հետո։
Վերջին հաղորդագրությունից անցել է մոտ մեկ շաբաթ,ես լրիվ մոռացել էի դրա մասին։
-Ալո՞,Անե՞։
-Հա,հորքուր ջան։
-Ո՞նց ես,իմ աղջիկ։
-Դոլլարի կուրսի նման լավ,դու՞
-Ես էլ ռուբլու նման։Լավ նորություն ունեմ,Կարենենք Ամերիկայից գալիս են։
-Էդ ովքե՞ր են,հորքու՛ր։
-Չե՞ս հիշում,մանկությանդ ամենամոտ ընկերն էր,Անչկա՛։
-Հա՜,հիշեցի Արամիկենք։
-Հա,հա,հենց իրենք։
-Բա ես ի՞նչ կապ ունեմ։
-Մեր տուն կգան,հետո կգնան մարզ։
-Է՜,Լյուդմիլչկա,ես փաս,ես չկամ։
-Լավ,դե եթե ուզենաս,կմիանաս։
Հորաքրոջս անգիր գիտեմ,եթե զանգել է ինձ,ուրեմն ամեն ձև տանելու է հանդիպման։
Ես չէի էլ սխալվում։Հաջորդ առավոտյան հորաքույրս,իբրև թե պատահմամբ դրամապանակն ինձ մոտ էր թողել,խնդրեց տանել նրան,և քանի որ եղբայրս հակառակվեց ու չտարավ,ստիպված ամեն ինչ մնաց իմ ուսերին։Արագ պատրաստվեցի ու գնացի հորաքրոջս տուն,ուր արդեն Արամենց ընտանիքը կազմ-պատրաստ ինձ էր սպասում...
Շարունակելի
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.