-Կներես,-հեգնական տոնով կրկնեցի ես ու լցրեցի դատարկված բաժակս։
Կներեսներ,կներեսներ,կներեսներ... Իմ կյանքի ընթացքում լսածս ամենակեղծ բառը։Ես լսում եմ ամեն օր հազարավորներից.փողոցի անցորդներից,ովքեր դիտմամբ,թե պատահմամբ անցնում են քեզ վրայով,վերջում հեգնանքով ավելացնում՝կներեք,վաճառողից,ով սխալմամբ քեզ քիչ էր տվել մանրդ,էլի կներեք,իմ գրասենյակի աշխատողներից,ընկերներից,մոտիկներից...Կներես,կներես,կներես... Ինչի՞ համար ներեմ,նրա՞,որ փչացրիք Ձեր ոտնահետքերով նոր կոշիկներս,որոնք դեռ նոր էի հանել տուփից,նրա՞,որ չգիտես՝ինչու պիտի պակասուրդ լինի իմ գրպանի հաշիվներում,նրա՞,որ իմ թանկագին ժամանակը կորցնում եմ սպասումների,սին հույսերի ու դատարկ ապրումների վրա... Կներեսներ,կներեսներ, կներեսներ... Ներել,նշանակում է քեզ վերևից գլորողի ճակատը համբուրել,ներել,նշանակում է կյանքիցդ հանել այն հատվածը,որտեղ քեզ նեղացրել են։Իսկ եթե դու ամեն օր հազարների բերանից լսում ես այդ բառը,փորձես հանել այդ բոլոր հատվածները կյանքիդ պատմությունից,արդյունքում կունենաս այն,որ ջնջեցիր ամբողջ կյանքդ։Մարդիկ այդպիսինն են.կարող են թևեր տալ,բայց նույն ձեռքերով եղած թևերդ արմատախիլ անել,կարող են հույսեր տալ,իսկ վերջում հուսահատության ալիքներում խեղդել։Մարդիկ տարբեր չեն,նրանք բոլորն էլ առաջնորդվում են որոշակի սկզբունքներով։Կասեն,որ ներել են,բայց չեն մոռանա,կասեն,որ մոռացել են,բայց կստիպեն Ձեզ վերապրել ամեն մի պահը։Դրանք մարդիկ են,որոնք «սիրել» հասկացության մեջ տեսնում են միայն օգուտ,շահ դիմացինից,իսկ երբ բոլոր հետաքրքրությունները օրերից մի օր մարեն,նրանք ուղղակի կվերցնեն ու դեն կնետեն գեղեցիկ օրերն էլ,զգացմունքներն էլ,Ձեզ էլ։Իսկ չգիտես՝ինչու՞,մի օր հանկարծակիորեն էլի Ձեր մեջ հետաքրքրություն կգտնեն,կգան ու իրենցից գոհ-գոհ կարտաբերեն.
-Կներես։
Ու չեն էլ լսի պատասխանդ։Բայց երբ դու ամբողջ կոկորդով գոռաս,որ չես ներում,նրանք քեզնից կնեղանան ու որևէ մեկի հարցին,թե ինչու՞մն է Ձեր և նրանց խնդիրը,նրանք միայն կկախվեն հետևյալից.
-Ասացի՝ներիր,չներեց,ես էլ ի՞նչ անեմ։
Ի՞նչ պիտի անես,չգիտե՞ս,ուրեմն կասեմ՝չքվիր մեկընդմիշտ,փոշիացիր ամեն տեղից,գնա այլ մոլորակ։
«Կներես,ես չկարողացա...»…Ի՞նչ չկարողացար,երևալ աչքիս այնքանից հետո,ինչ արել ե՞ս,չկարողացա՞ր խղճիդ հետ նստել սեղան ու արդար դատաստան որոշել քեզ համար,չկարողացա՞ր կուլ տալ արցունքներս,որոնք այնքա՜ն շատ էին…Չէ՛,դու ամեն ինչ էլ կարող ես,ուղղակի քեզ մոտ բացակայում է մի կարևոր արժեք՝համարձակություն ասվածը։Դու վախենում ե՞ս իմ քայլերից,թե՞ վախենում ես ինքդ քեզնից: Ինչևէ,ավելի երջանիկ եմ,որ չեկար,որովհետև…որովհետև ես էլի կսխալվեի։
Էլ ոչինչ չեմ հիշում։Առավոտյան ես էլի շտապում էի աշխատանքի,երբ հեռախոսիս զանգ եկավ.
-Ալո՞…
Կներեսներ,կներեսներ,կներեսներ... Իմ կյանքի ընթացքում լսածս ամենակեղծ բառը։Ես լսում եմ ամեն օր հազարավորներից.փողոցի անցորդներից,ովքեր դիտմամբ,թե պատահմամբ անցնում են քեզ վրայով,վերջում հեգնանքով ավելացնում՝կներեք,վաճառողից,ով սխալմամբ քեզ քիչ էր տվել մանրդ,էլի կներեք,իմ գրասենյակի աշխատողներից,ընկերներից,մոտիկներից...Կներես,կներես,կներես... Ինչի՞ համար ներեմ,նրա՞,որ փչացրիք Ձեր ոտնահետքերով նոր կոշիկներս,որոնք դեռ նոր էի հանել տուփից,նրա՞,որ չգիտես՝ինչու պիտի պակասուրդ լինի իմ գրպանի հաշիվներում,նրա՞,որ իմ թանկագին ժամանակը կորցնում եմ սպասումների,սին հույսերի ու դատարկ ապրումների վրա... Կներեսներ,կներեսներ, կներեսներ... Ներել,նշանակում է քեզ վերևից գլորողի ճակատը համբուրել,ներել,նշանակում է կյանքիցդ հանել այն հատվածը,որտեղ քեզ նեղացրել են։Իսկ եթե դու ամեն օր հազարների բերանից լսում ես այդ բառը,փորձես հանել այդ բոլոր հատվածները կյանքիդ պատմությունից,արդյունքում կունենաս այն,որ ջնջեցիր ամբողջ կյանքդ։Մարդիկ այդպիսինն են.կարող են թևեր տալ,բայց նույն ձեռքերով եղած թևերդ արմատախիլ անել,կարող են հույսեր տալ,իսկ վերջում հուսահատության ալիքներում խեղդել։Մարդիկ տարբեր չեն,նրանք բոլորն էլ առաջնորդվում են որոշակի սկզբունքներով։Կասեն,որ ներել են,բայց չեն մոռանա,կասեն,որ մոռացել են,բայց կստիպեն Ձեզ վերապրել ամեն մի պահը։Դրանք մարդիկ են,որոնք «սիրել» հասկացության մեջ տեսնում են միայն օգուտ,շահ դիմացինից,իսկ երբ բոլոր հետաքրքրությունները օրերից մի օր մարեն,նրանք ուղղակի կվերցնեն ու դեն կնետեն գեղեցիկ օրերն էլ,զգացմունքներն էլ,Ձեզ էլ։Իսկ չգիտես՝ինչու՞,մի օր հանկարծակիորեն էլի Ձեր մեջ հետաքրքրություն կգտնեն,կգան ու իրենցից գոհ-գոհ կարտաբերեն.
-Կներես։
Ու չեն էլ լսի պատասխանդ։Բայց երբ դու ամբողջ կոկորդով գոռաս,որ չես ներում,նրանք քեզնից կնեղանան ու որևէ մեկի հարցին,թե ինչու՞մն է Ձեր և նրանց խնդիրը,նրանք միայն կկախվեն հետևյալից.
-Ասացի՝ներիր,չներեց,ես էլ ի՞նչ անեմ։
Ի՞նչ պիտի անես,չգիտե՞ս,ուրեմն կասեմ՝չքվիր մեկընդմիշտ,փոշիացիր ամեն տեղից,գնա այլ մոլորակ։
«Կներես,ես չկարողացա...»…Ի՞նչ չկարողացար,երևալ աչքիս այնքանից հետո,ինչ արել ե՞ս,չկարողացա՞ր խղճիդ հետ նստել սեղան ու արդար դատաստան որոշել քեզ համար,չկարողացա՞ր կուլ տալ արցունքներս,որոնք այնքա՜ն շատ էին…Չէ՛,դու ամեն ինչ էլ կարող ես,ուղղակի քեզ մոտ բացակայում է մի կարևոր արժեք՝համարձակություն ասվածը։Դու վախենում ե՞ս իմ քայլերից,թե՞ վախենում ես ինքդ քեզնից: Ինչևէ,ավելի երջանիկ եմ,որ չեկար,որովհետև…որովհետև ես էլի կսխալվեի։
Էլ ոչինչ չեմ հիշում։Առավոտյան ես էլի շտապում էի աշխատանքի,երբ հեռախոսիս զանգ եկավ.
-Ալո՞…
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.