-Ալո՞։Ո՞վ է։
Երկար լռություն…
-Միգուցե խոսեք։
Ձայն չկար։Միայն լսում էի անհանգիստ շնչառություն,այնպիսինն,ինչպիսին մարդն ունենում է անհամբերությունից,վախից ու երկար լացելուց հետո։
Ինչքան էլ ջղայնացած էի,սակայն չէի ցանկանում կախել լսափողը։Սպասում էի,բայց չգիտեմ՝ինչի։
-Եթե չեք պատրաստվում խոսել,ես անջատում եմ։
-Անե…(էլի լռություն)։Անե՛,ես եմ։
-Ինչու՞ ես զանգել։Ի՞նչ է պետք։
-Չգիտեմ։Որոշել էի մոռանալ,բայց չի ստացվում։
-Բայց չորս տարուց ավելի քեզ մոտ ամեն ինչ հաջողվում էր,հաջողվում էր մոռանալ,չզանգել,չհիշել,չերևալ,անհետանալ։Հիմա ի՞նչ է փոխվել։Հիմա ինչու՞ չես կարողանում նույնն անել։
-Որովհետև ես ուզում եմ ապրել,ոչ թե ուղղակի շնչել։
Ես ամեն ինչ փորձել եմ քեզ մոռանալու համար,բայց ոչինչ չէր ստացվում։Ձեր փողոցի կողքով անցնելիս երկար շրջվում ու նայում էի պատուհանիդ,գիտեի,որ այնտեղ չեմ գտնի քեզ,բայց չգիտես՝ինչու հիմարի նման մնում էի քարացած։Երբ քեզ փորձում էի թաղել գինու շշերի մեջ,ինձ էի կորցնում ու դադարում ապրել,ոտքերս ակամայից քայլում էին դեպի ձեր տուն։Անե՛,այնքան եմ սպասել քեզ,սպասել զանգիդ,հանդիպելուդ,բայց դու չքացար մի ակնթարթում՝ինձ թողնելով ետևում։Ինչու՞,չե՞ս սիրել ինձ։Խնդրում եմ՝ասա՛։
-Դու համարձակվում ե՞ս այսքանից հետո ինձ մեղադրել կատարվածի մեջ։Ես չե՞մ սիրել։Դու ընդհանրապես գիտե՞ս՝ի՞նչ է նշանակում սիրել։
Ասում ես՝սպասել ես,հա՞,իսկ ու՞ր էիր այն ժամանակ,երբ ամենից շատն էիր ինձ պետք։Ու՞ր էիր…Չկայիր։Ես տառապել եմ անասելի,անցել եմ ամենի միջով,փորձել ապրել առանց քեզ,բայց դա հավասար էր մեռնելուն։
-Իսկ ինչու՞ չզանգեցիր։
-Չէ՛,Ռեն,երբեք։Ես քեզ սիրել եմ անասելի,բայց ինձ էլ եմ սիրել։Իսկ այն ժամանակ,երբ դիմացինդ անցնում է վրայովդ,դառնում քո տխրության,հիասթափության,տանջանքի պատճառ, ձեռքերդ կապվում են։Ինչու՞ չզանգեցի։Որովհետև այդ պարագայում վերջին զանգն ես ինձ եմ զանգում։
-Իսկ ես սպասել եմ քեզ,սպասել մինչև հիմա։
-Ես էլ եմ երկար սպասել։Սպասել եմ վերադարձիդ,բայց գիտե՞ս՝երբ դադարեցի սպասել,երբ գիտակցեցի,որ նա,ով պատրաստ է քեզ լքել,գնալ մեկ անգամ,երկու,երեք,վերադառնալուց հետո նորից նույնն է անելու։Ռեն,դու գնացել ես,իսկ ես փակել եմ մեր դռները,մեր սիրո դռները։Դու դրել ես վերջակետ,իսկ ես քեզնից հետո չեմ շարունակել նախադասությունս ու չեմ գրել «շարունակելի»։Ես շարժվել եմ քո կանոններով։Իսկ հիմա իզուր ես ուզում որևէ բան թարմացնել մեր ավարտված ու անվերնագիր պատմության մեջ։Էլ մի հիշի՛ր ինձ։Մնաս բարով։
Կախեցի լսափողն ու մնացի քարացած։Աստված իմ,ի՞նչ է կատարվում։Արդյո՞ք դեռ հիշում եմ նրան։Սիրում ե՞մ։Չէ՛,չես կարող,Անե։Հիշիր անցածդ օրերը։Չի կարելի սիրել մարդու,ով ցավից բացի,ոչինչ չի տալիս քեզ։Վերջ։Շարունակում ենք ապրել։Համարենք,որ սա ընդամենը մղձավանջ էր,որն ունենում ես ծանր աշխատանքից հետո։Հիմա գնացինք առաջ։Մաքրի՛ր արցունքներդ,ուրվականների համար չեն լացում։
Արագ ինձ կարգի բերեցի,կարգավորեցի շունչս ու մտա աշխատասենյակս։Այսօր պետք է որոշվեր իմ արտասահման մեկնելու հարցը։Ունեի նաև շատ կարևոր հանդիպում գերմանացիների հետ։Պետք է արագ հավաքվել։Նոր կյանքն ինձ կանչում է իր մոտ։
Արդեն ժամը 15:30 էր,այն ժամանակը,երբ պիտի հանդիպեի հյուրերիս հետ։Մտա նիստերի դահլիճ ու ապշեցի,երբ սեղանի մոտ տեսա նրան։Աստված իմ,ի՞նչ է կատարվում։Աչքիս է՞ երևում։Ռենն է՞։Չէ՛,հնարավոր չէ։Բայց…
Երկար լռություն…
-Միգուցե խոսեք։
Ձայն չկար։Միայն լսում էի անհանգիստ շնչառություն,այնպիսինն,ինչպիսին մարդն ունենում է անհամբերությունից,վախից ու երկար լացելուց հետո։
Ինչքան էլ ջղայնացած էի,սակայն չէի ցանկանում կախել լսափողը։Սպասում էի,բայց չգիտեմ՝ինչի։
-Եթե չեք պատրաստվում խոսել,ես անջատում եմ։
-Անե…(էլի լռություն)։Անե՛,ես եմ։
-Ինչու՞ ես զանգել։Ի՞նչ է պետք։
-Չգիտեմ։Որոշել էի մոռանալ,բայց չի ստացվում։
-Բայց չորս տարուց ավելի քեզ մոտ ամեն ինչ հաջողվում էր,հաջողվում էր մոռանալ,չզանգել,չհիշել,չերևալ,անհետանալ։Հիմա ի՞նչ է փոխվել։Հիմա ինչու՞ չես կարողանում նույնն անել։
-Որովհետև ես ուզում եմ ապրել,ոչ թե ուղղակի շնչել։
Ես ամեն ինչ փորձել եմ քեզ մոռանալու համար,բայց ոչինչ չէր ստացվում։Ձեր փողոցի կողքով անցնելիս երկար շրջվում ու նայում էի պատուհանիդ,գիտեի,որ այնտեղ չեմ գտնի քեզ,բայց չգիտես՝ինչու հիմարի նման մնում էի քարացած։Երբ քեզ փորձում էի թաղել գինու շշերի մեջ,ինձ էի կորցնում ու դադարում ապրել,ոտքերս ակամայից քայլում էին դեպի ձեր տուն։Անե՛,այնքան եմ սպասել քեզ,սպասել զանգիդ,հանդիպելուդ,բայց դու չքացար մի ակնթարթում՝ինձ թողնելով ետևում։Ինչու՞,չե՞ս սիրել ինձ։Խնդրում եմ՝ասա՛։
-Դու համարձակվում ե՞ս այսքանից հետո ինձ մեղադրել կատարվածի մեջ։Ես չե՞մ սիրել։Դու ընդհանրապես գիտե՞ս՝ի՞նչ է նշանակում սիրել։
Ասում ես՝սպասել ես,հա՞,իսկ ու՞ր էիր այն ժամանակ,երբ ամենից շատն էիր ինձ պետք։Ու՞ր էիր…Չկայիր։Ես տառապել եմ անասելի,անցել եմ ամենի միջով,փորձել ապրել առանց քեզ,բայց դա հավասար էր մեռնելուն։
-Իսկ ինչու՞ չզանգեցիր։
-Չէ՛,Ռեն,երբեք։Ես քեզ սիրել եմ անասելի,բայց ինձ էլ եմ սիրել։Իսկ այն ժամանակ,երբ դիմացինդ անցնում է վրայովդ,դառնում քո տխրության,հիասթափության,տանջանքի պատճառ, ձեռքերդ կապվում են։Ինչու՞ չզանգեցի։Որովհետև այդ պարագայում վերջին զանգն ես ինձ եմ զանգում։
-Իսկ ես սպասել եմ քեզ,սպասել մինչև հիմա։
-Ես էլ եմ երկար սպասել։Սպասել եմ վերադարձիդ,բայց գիտե՞ս՝երբ դադարեցի սպասել,երբ գիտակցեցի,որ նա,ով պատրաստ է քեզ լքել,գնալ մեկ անգամ,երկու,երեք,վերադառնալուց հետո նորից նույնն է անելու։Ռեն,դու գնացել ես,իսկ ես փակել եմ մեր դռները,մեր սիրո դռները։Դու դրել ես վերջակետ,իսկ ես քեզնից հետո չեմ շարունակել նախադասությունս ու չեմ գրել «շարունակելի»։Ես շարժվել եմ քո կանոններով։Իսկ հիմա իզուր ես ուզում որևէ բան թարմացնել մեր ավարտված ու անվերնագիր պատմության մեջ։Էլ մի հիշի՛ր ինձ։Մնաս բարով։
Կախեցի լսափողն ու մնացի քարացած։Աստված իմ,ի՞նչ է կատարվում։Արդյո՞ք դեռ հիշում եմ նրան։Սիրում ե՞մ։Չէ՛,չես կարող,Անե։Հիշիր անցածդ օրերը։Չի կարելի սիրել մարդու,ով ցավից բացի,ոչինչ չի տալիս քեզ։Վերջ։Շարունակում ենք ապրել։Համարենք,որ սա ընդամենը մղձավանջ էր,որն ունենում ես ծանր աշխատանքից հետո։Հիմա գնացինք առաջ։Մաքրի՛ր արցունքներդ,ուրվականների համար չեն լացում։
Արագ ինձ կարգի բերեցի,կարգավորեցի շունչս ու մտա աշխատասենյակս։Այսօր պետք է որոշվեր իմ արտասահման մեկնելու հարցը։Ունեի նաև շատ կարևոր հանդիպում գերմանացիների հետ։Պետք է արագ հավաքվել։Նոր կյանքն ինձ կանչում է իր մոտ։
Արդեն ժամը 15:30 էր,այն ժամանակը,երբ պիտի հանդիպեի հյուրերիս հետ։Մտա նիստերի դահլիճ ու ապշեցի,երբ սեղանի մոտ տեսա նրան։Աստված իմ,ի՞նչ է կատարվում։Աչքիս է՞ երևում։Ռենն է՞։Չէ՛,հնարավոր չէ։Բայց…
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.