-Անե՛,հանգստացիր,լուրջ բան չկա։Աղինքի պատի վրա ավելցուկ ենք գտել,դրա պատճառով ես այսքան ժամանակ ջերմության ու ապրումների մեջ եղել։
Բժկուհու ասածներին ես այնքան էլ չհավատացի,որովհետև գիտեի և՛ ջերմությանս պատճառը,և՛ ապրումներիս առիթները։Մնում էր միայն համակերպվել ներկայիս դրությանս հետ ու շարժվել դեպի սայլակը՝վիրահատության։
-Անե՛,ամեն ինչ վերջացած է։Չե՞ս հասկանում։
Ես էլի արթնացա տագնապով՝ամբողջությամբ քրտինքի մեջ կորած,իսկ մթությունն ու տարօրինակ շնչառությունը հուշում էին,որ երազ էր,իսկ ես սենյակում մենակ չեմ։Ռենն էր։Նա քնել էր անկողնուս մոտ,իսկ ձեռքը մատներս կլանել էր իր մեջ ամու՜ր-ամու՜ր։
Չէի ուզում արթացնել,բայց նա,ինչպես հին ու բարի ժամանակներում,զգաց <<իմ շարժն>> ու արագ արթնացավ։
-Ցավեր ունե՞ս,կանչե՞մ բժշկին։Մեկ րոպե սպասիր,-արագ շտապեց դեպի դուռը՝առանց իմ պատասխանը լսելու։
-Կանգնի՛ր,Ռե՛ն,ամեն ինչ կարգին է։
-Համոզված ե՞ս։
-Այո՛։
-Շատ ուրախ եմ։Միգուցե զրուցե՞նք։
-Խոսելու բան բնավ չունենք։
-Անե՛,ես շատ բան ունեմ քեզ ասելու։
-Բայց ես չեմ ուզում լսել։
-Նույնիսկ չե՞ս ուզում հասկանալ՝ինչու՞ գնացի։
-Նույնիսկ դա։Ուրեմն այդպես էր նախատեսված.լինել իրարից հեռու։Իսկ գնացողներից բացատրություն պետք չէ պահանջել։Եթե հասել է գնալուն,ուրեմն այդպես էլ պետք է լիներ։
-Բայց ոչ մեր դեպքում։
-Իսկ ի՞նչ էր մեր դեպքը։
-Եթե ես չգնայի…
-Ամեն ինչ այլ կերպ կլիներ։Բայց դու գնացիր։
-Չէ՛,եթե չգնայի,չէիր լինի այն,չէի լինի այն,ինչ կանք։
-Ինչ սարքել ենք։
-Ես դա արել եմ քեզ համար։
-Ես քեզնից տառապանք ու արցունքներ չէի խնդրել։
-Բայց խնդրել էիր քեզ երջանկացնել։Իսկ ես դա չէի կարող։
-Քո ներկայությունն ինձ համար արդեն երջանկությսւն էր։
-Բայց երջանկություն չէր ծնողներիդ համար։
-Ի՞նչ կապ ունեն ծնողներս։Քեզ արդարացնելու համար արդեն ծնողներիս ե՞ս խառնում գործիդ։
-Չէ՛,ես իրականությունն եմ ասում։
-Իրականություն,որը գոյություն չունի։
-Ունի։Հայրդ չէր ուզում քեզ մարդասպանի կողքին տեսնել։
-Ի՞նչ ես խոսում։
Հետդարձ չորս տարի առաջ…
Բժկուհու ասածներին ես այնքան էլ չհավատացի,որովհետև գիտեի և՛ ջերմությանս պատճառը,և՛ ապրումներիս առիթները։Մնում էր միայն համակերպվել ներկայիս դրությանս հետ ու շարժվել դեպի սայլակը՝վիրահատության։
-Անե՛,ամեն ինչ վերջացած է։Չե՞ս հասկանում։
Ես էլի արթնացա տագնապով՝ամբողջությամբ քրտինքի մեջ կորած,իսկ մթությունն ու տարօրինակ շնչառությունը հուշում էին,որ երազ էր,իսկ ես սենյակում մենակ չեմ։Ռենն էր։Նա քնել էր անկողնուս մոտ,իսկ ձեռքը մատներս կլանել էր իր մեջ ամու՜ր-ամու՜ր։
Չէի ուզում արթացնել,բայց նա,ինչպես հին ու բարի ժամանակներում,զգաց <<իմ շարժն>> ու արագ արթնացավ։
-Ցավեր ունե՞ս,կանչե՞մ բժշկին։Մեկ րոպե սպասիր,-արագ շտապեց դեպի դուռը՝առանց իմ պատասխանը լսելու։
-Կանգնի՛ր,Ռե՛ն,ամեն ինչ կարգին է։
-Համոզված ե՞ս։
-Այո՛։
-Շատ ուրախ եմ։Միգուցե զրուցե՞նք։
-Խոսելու բան բնավ չունենք։
-Անե՛,ես շատ բան ունեմ քեզ ասելու։
-Բայց ես չեմ ուզում լսել։
-Նույնիսկ չե՞ս ուզում հասկանալ՝ինչու՞ գնացի։
-Նույնիսկ դա։Ուրեմն այդպես էր նախատեսված.լինել իրարից հեռու։Իսկ գնացողներից բացատրություն պետք չէ պահանջել։Եթե հասել է գնալուն,ուրեմն այդպես էլ պետք է լիներ։
-Բայց ոչ մեր դեպքում։
-Իսկ ի՞նչ էր մեր դեպքը։
-Եթե ես չգնայի…
-Ամեն ինչ այլ կերպ կլիներ։Բայց դու գնացիր։
-Չէ՛,եթե չգնայի,չէիր լինի այն,չէի լինի այն,ինչ կանք։
-Ինչ սարքել ենք։
-Ես դա արել եմ քեզ համար։
-Ես քեզնից տառապանք ու արցունքներ չէի խնդրել։
-Բայց խնդրել էիր քեզ երջանկացնել։Իսկ ես դա չէի կարող։
-Քո ներկայությունն ինձ համար արդեն երջանկությսւն էր։
-Բայց երջանկություն չէր ծնողներիդ համար։
-Ի՞նչ կապ ունեն ծնողներս։Քեզ արդարացնելու համար արդեն ծնողներիս ե՞ս խառնում գործիդ։
-Չէ՛,ես իրականությունն եմ ասում։
-Իրականություն,որը գոյություն չունի։
-Ունի։Հայրդ չէր ուզում քեզ մարդասպանի կողքին տեսնել։
-Ի՞նչ ես խոսում։
Հետդարձ չորս տարի առաջ…
Комментариев нет:
Отправить комментарий
Примечание. Отправлять комментарии могут только участники этого блога.