Գնացք,որը տարավ վերջին կայարան... Մաս 2

Կարծես աշխարհս կանգ առավ մի ակնթարթում,աչքերիս առջև վազեցին տարիներս,որոնց այսքան ժամանակ փորձել էի թաղել,չհիշել,մոռանալ։Մի պահ աչքերիս առաջ հայտնվեց մի հարազատ սենյակ ու նրա անկյունում նստած աղջնակ։Նրա դեմքը մռայլ էր,կոպերը՝ուռչած,աչքերը՝լիքն արցունքով,բառերը խուլ ու աններդաշնակ...Անընդհատ հոգոց էր հանում,թվում էր,թե սիրտը հիմա կպայթի,կցրվի սենյակով ու կսպանի նրան...Հանկարծ դուռը բացվեց,մի կին ներս մտավ՝ձեռքում բռնած մի մեծ սկուտեղ,դրեց սեղանին,մոտեցավ աղջկան ու ամուր գրկեց։Նրա մայրն էր հավանաբար։Հետո բռնեց աղջկա ձեռքից,ճիգ արեց բարձրացնել նրան,բայց...Աղջիկը չէր կարողանում։Մայրն արտասվալից աչքերով խնդրում էր,աղերսում,որ կանգնի,որ մենակ չթողնի իրեն,իսկ աղջկա ուշադրությունը դեպի ուրիշ կողմ էր,պատուհանին էր նայում,զննում հորիզոնը.ինչ-որ մեկին էր փնտրում։Հետո արագ կանգնեց,սկսեց բարձրաձայն ծիծաղել,բռնեց մազերից ու բարձր գոռում էր.
-Ատում եմ քեզ,անիծվես դու,ատում եմ քեզ...
Հանկարծ պատկերը փոխվեց.մի անորոշություն,սպիտակ պատեր ու մի վանդակաճաղերով պատուհան։Պատուհանագոգին նստած էր մի նվաղած աղջնակ։Գունատ մատները թաքցրել էր հագուստի մեջ,ցավից կծկված նստել ու նայում էր նույն անորոշությանը։Ներս մտավ բուժքույրը,նրան պարզեց դեղերի մի ամբողջ կապոց։Աղջիկը հանգիստ խմում էր բոլորը։Նրան տվեց սրվակները,բաժակը ու նորից,առանց մի բառ ասելու,շրջվեց դեպի հորիզոնը։
Բուժքույրը գնաց,նրան փոխարինելու եկավ բժիշկը,որին աղջիկն ատում էր։Բժշկի ներս մտնելուն պես աղջիկը սկսեց աղաղակել,լացել,իսկ բժիշկը մոտեցավ նրան,ամուր բռնեց ձեռքերից ու ինչ-որ բան ներարկեց։
Մեկ այլ տեսարան.իմ առջև մի կանաչ դաշտ էր,որտեղ վազում էր հերարձակ աղջնակը։Նրա գունատ դեմքը լուսավորում էին արևի ճառագայթները։Նա վազում էր,վազում առանց ուշադրություն դարձնելու քարերին,մոլախոտերին։Կարծես փախչում էր ինչ-որ մեկից,ու դա նրան հաջողվում էր,որի պատճառով նա թեթևացած ժպտում էր...
Ես արթնացա այդ մղձավանջից,ձեռքիս նամակն այնքան ուժեղ էի սեղմել,որ պատռվել էր հազար տեղից։Աչքերս ողողված էին արցունքներով,չգիտեմ՝ինչպես,բայց երկու րոպե հետո ես իմ ավտոմեքենայում էի ու սլանում էի դեպի անորոշություն...